NRC kookblog

Het is gek eigenlijk hoe de meeste mensen zoveel mogelijk variatie proberen te brengen in hun warme maaltijd, maar elke dag hetzelfde ontbijten. Iedere ochtend datzelfde boterhammetje met jam. Of elke dag weer dat bordje pap of schaaltje cornflakes. Nogal saai, als je erover nadenkt. Waarom niet eens uit je ontbijtroutine gebroken? Ik heb wel een ideetje.

Wie van de Chinees koken houdt, moet haast wel van Fuchsia Dunlop houden. Ik durf hier althans unverfroren te bekennen dat de ontdekking van haar ma po dou fu voor mij een life changing event was. En dat ik sindsdien een fervent Fuchsiafan ben. De Britse sinologe en food writer bezit een encyclopedische kennis van de Chinees keuken en de toon waarop ze die overdraagt op haar lezers is altijd even boeiend, smakelijk en charmant.

Zijn naam ligt bestorven op de lippen van culi’s, foodies, of hoe moderne mensen die van eten en koken houden zich ook maar laten betitelen: Yotam Ottolenghi, Israëliër, filosoof van opleiding, eigenaar van vijf goedlopende delicatessenwinkels annex restaurants in Londen en auteur van drie bestsellende kookboeken. In Nederland brak hij door met zijn tweede, Plenty, een mediterrane ode aan groente en granen. Kleurrijk. Origineel. En, ook zo prettig, onnadrukkelijk vegetarisch.

Vorige week schreef ik over koken met kliekjes. Dat het duurzaam is, maar ook leuk en uitdagend omdat het je dwingt om creatief te zijn. Uit de reacties op het thuiskokblog (nrc.nl/koken) bleek dat meer mensen dat zo ervaren. Blijkbaar geeft koken met wat toevallig voorhanden een gevoel van vrijheid. Alsof je even niet netjes binnen de lijntjes hoeft te kleuren maar zelf een compositie mag maken.

Onder een groepje culinair geïnteresseerden op Twitter ontstond laatst het idee om vrijdag uit te roepen tot de dag waarop je geen boodschappen doet maar kookt met wat je al in huis hebt. Dat kan natuurlijk elke dag van de week, maar vrijdag ligt voordat hand omdat de meeste mensen op zaterdag uitgebreid boodschappen doen. Eerst je restjes opmaken is handig, goedkoop en duurzaam.

Het is lente en bijna Pasen en dus een mooi moment om mijn recept voor gestoofde lamsschenkel met venkel, sinaasappel en oloroso te delen. Schenkels zijn niet de meest gewilde delen van het lam. De bout, het zadel, de koteletjes en de schouder, ja die eten we met plezier. Maar wat moet je met die gekke poten?

Het havermoutdieet, zo had het ook kunnen heten. Of het je-mag-nooit-meer-brood-eten-maar-wel-elke-dag-donkere-chocolade-dieet. Maar Kris Verburgh, de auteur van De Voedselzandloper, koos er voor het woord dieet juist helemaal niet te gebruiken. De voedingsleer die hij in zijn boek uiteen zet heeft als nadrukkelijkste doel langer jong te blijven. Dat je er ook mee afvalt, is een leuke bonus. En dat is dan weer een staaltje slimme marketing, want jong is het nieuwe slank.

In een gezondheidsfreakerige bui besloot ik mijn oude sapcentrifuge weer eens op snorren. Hij bleek zich in de kelder op te houden alwaar hij zich, gezellig saampjes met een bonte verzameling gehavend aardewerk en een verroeste vispan, verschuilde onder een vette laag stof.

Eenmaal frisgewassen op mijn aanrecht scheen hij nog in topconditie. Vlekkeloos vrat hij de wortels, de bieten, de bleekselderij en de handenvol spinazie die ik hem voerde alsof het mijn nieuwe lievelingskonijn was. 

Vorige week schreef wetenschappelijk redacteur Wim Köhler in deze krant over een recent Spaans onderzoek naar de gezondheidseffecten van ‘het mediterrane dieet’. De Spanjaarden stelden vast dat mensen met kans op een hartziekte dit risico met 30 procent kunnen verlagen wanneer ze overschakelen op een eetpatroon met extra veel olijfolie of noten.

Ik moest de afgelopen weken nogal eens denken aan Tony Soprano en z’n maten op de stoep voor Satriale’s Pork Store. En ook aan die ene machtswellusteling uit La Piovra die vanuit zijn slachterij de halve top van de Italiaanse cosa nostra laat uitmoorden. Vlees en maffia. Zouden scenarioschrijvers dat soort dingen alleen maar verzinnen omdat druipende karkassen aan ijzeren haken zo’n lekker unheimische sfeer oproepen?