Groentefeestje

Mijn nieuwe boek I ♥ groente is al een week te koop, maar gisteren vierden we officeel het verschijnen ervan. Het was een leuk feestje daar bij de Kookboekhandel in Amsterdam. De winkel tjokvol collega's en vrienden (de meeste aanwezigen vielen trouwens in beide categorieën), die allemaal riepen dat het boek prachtig is geworden. Kijk, dat vinden wij natuurlijk fijn om te horen!

  

  

Er waren ook kado's. Van Nicolaas Klei kreeg ik zijn net verschenen Omfietswijngids 2014, met een bijzonder lieve opdracht. Ik kreeg heerlijke zelfgemaakte pompoenjam van Joke Boon. Een doos reuzenbonbons van Jacques Hermus. Een filosofisch boekje en een voorraad geurige kaneelstokjes van Lizet Kruyff. Een prachtig beschilderd bierviltje van Paula Alonso. Van Sacha de Boer kreeg ik een Parool. Vreemd kado misschien, maar daarin stond toevallig gisteren een groot stuk over groentekookboeken, waarin ook I ♥ groente werd besproken.

 

Maar het gekste kado (zeker voor een vegetarische borrel) kreeg ik van Jigal Krant. Hij bracht een kip mee. Het was de eerste kosjere scharrelkip van Nederland, pas sinds deze week verkrijgbaar. We hebben die kip in zekere zin aan Jigal te danken. Tot voor kort waren kosjere kippen altijd plofkippen en hadden joden die zich aan de spijswetten hielden dus niet de mogelijkheid om te kiezen voor een iets diervriendelijker gefokte kip. Jigal wijdde een episode van zijn programma De Koosjere Hamvraag aan de kwestie en dat leidde ertoe dat deze nieuwe, kosjere scharrelkip nu te koop is. Hij gaat vanavond de oven in met een hoop rozemarijn, knoflook en citroen in zijn buik. 

   

 

Nog even terug naar het groentefeest. Ik had hapjes uit het boek gemaakt, een prei-pissaladiere,  wortel-preisoep met dilleyoghurt en een salade van spelt, geroosterde knolselderij, avocado, rucola en hazelnoten, en een hapje van venkel en dadels. Mijn buurmeisje Chemée had een stuk of honderd mini-chocobietentaartjes gebakken. Dat ging er allemaal goed in, net als de witte en rode wijn die uitgeverij Nieuw Amsterdam had meegebracht. Ik heb geen idee hoeveel ik zelf heb gedronken, want telkens liet ik mijn glas weer ergens staan en duwde iemand me een nieuw glas in handen. Maar vanochtend kon ik toch niet anders dan constateren dat ik mijn eigen boek flink had ingezopen. En zo hoort het. Toch?