Le Bistrot de la Place revisité, avec Jacques

Nog niet zo lang geleden werd het uitgeroepen tot het ‘Fijnste Franse Restaurant van het Jaar’. Afgelopen zaterdag kreeg het een zuinige 6,5 toebedeeld door Volkskrant-recencent Mac van Dinther.  Le Bistrot de la Place is een Haags fenomeen. Het bestaat al 5 miljoen jaar, maar telt nog steeds mee als het gaat over ‘places to eat’ in de residentie. Tijd voor een onafhankelijke inspectie.

Ik woon al 10 jaar in Den Haag en at er nooit eerder. Dat kwam door waarschuwingen van vrienden die er wel waren geweest, hier voor het gemak samen te vatten als: ‘Grappig, maar abominabel’. Tel daarbij op de chansons die er ieder weekeinde live ten gehore worden gebracht – ik ben dol op chansons, maar haat live muziek terwijl ik zit te eten – en je begrijpt waarom ik mij er niet eerder toe kon zetten te reserveren.

Ook nu, net na de recensie van Mac van Dinther, neigde het naar masochisme om er te gaan lunchen. Maar samen met collega Jacques Hermus, durfde ik het wel aan. Jacques schrijft over eten en drinken in het Dagblad van het Noorden, en is beroemd en berucht om zijn scherpe en vaak geestige restaurantkritieken. Met hem wordt overal en altijd gezellig, hoe beroerd het eten ook is.

Enfin, ter zake. Le Bistrot de la Place blijkt een bolwerk van francofilie, een sinds de jaren 70 van de vorige eeuw zeldzaam geworden ode aan het Frankrijk van Louis de Funes, Brigitte Bardot en Jacques Tati. De bediening is en francais. Het interieur is sleets doch aandoenlijk. De menu- en wijnkaart zijn archaïsch en tegelijkertijd van een nostalgische charme.

En het eten? Ach, Jacques en ik konden onze Volkskrantcollega met de beste wil van de wereld geen ongelijk geven. Magere, gruizige oesters, een eendenborst verdronken in roomsaus, een  –dat dan weer wel – aardig bordje choucroute garni, en een tamelijk obligate chocolademousse, het was objectief bekeken geen feest.

En toch ook weer wel. Er zijn restaurants waarvan de bekoring hem niet zit in de kunsten van de chef, noch in de hipheid van het menu, interieur of personeel. Sommige restaurants moeten het juist hebben van hun ongegeneerde onhipheid en uniek abominable keuken. In die categorie is Le Bistrot de la Place een soort archetype.