Kweeperenspul

Wat gaat de tijd toch snel. Deze foto is dit weekeinde precies 2 jaar geleden genomen, op de biologische markt op de Praça Principe Real in Lissabon. Het is alsof ik er vorige week was. 30 graden in oktober, en we deden 4 dagen niets anders dan eten, eten, drinken en dan nog eens eten. 

Het doosje dat ik op de foto in mijn hand houd is gevuld met marmellata, een stevige pasta van inkookte kweeperen, allicht beter bekend onder de Spaanse naam membrillo (officieel zelfs: dulce de membrillo). Er staat nog een restantje van in mijn voorraadkast. Het spul is eeuwig houdbaar. Maar misschien moet ik 't toch maar eens wegflikkeren, want mijn eigen, zelfgemaakte kweeperenpasta is eigenlijk vele malen lekkerder. Dat komt omdat er veel minder suiker in gaat. Je proeft daardoor niet alleen meer fruit, maar ook combineert de smaak makkelijker met diverse kazen. Dat is namelijk de bedoeling, dat je membrillo eet bij kaas. Afgelopen woensdag serveerde ik het spul nog aan Mark Bittman, bij een plateau Hollandse glorie, waaronder een zalige messeklever. Van de kazen at hij niet zoveel, maar de membrillo ging erin als Peijnenburger. Morgen mijn recept voor kweeperenpasta in nrc next en NRC Handelsblad, en binnenkort ook hier op deze site.