Hoe duid je een dadel?
'Hij is niet wat hij lijkt, dit gerimpelde oude mannetje met zijn gelooide, zondoorstoofde huid. Vanbinnen is hij iemand anders. Onder zijn papieren velletje huist een jonge vrouw. Bijt in hem en zij komt tevoorschijn, haar geur zoet en weelderig als een chiquedamesparfum, haar vlees mals als het binnenste van een meisjesdij. Ze smaakt naar duizend-en-een-nacht.'
Er zijn vele manieren om een dadel te beschrijven. Zo deed ik het, gisterenavond in de trein op weg naar NRC's 'Nacht van de columnist' in de Amsterdamse stadsschouwburg. Een paar zinnen, tussen de rails opgekrabbeld in mijn Moleskine. In mijn tas twee dozijn dadels. Ik ging een stoomcursus kookschrijven geven aan een aantal trouwe kooklezers. De dadels werden uitgedeeld en de opdracht luidde: schrijf een mini-column over deze vrucht, maar zonder woorden als lekker, heerlijk, verukkelijk, of vies, smerig, afijn, zonder dit soort adjectieven te gebruiken. Dat is namelijk het lastigste aan schrijven over eten: niet te vervallen in zulke subjectieve en daarmee weinig zeggende woorden.
Het resultaat was verrassend en inspirerend. Aan het einde van de avond lagen er 15 totaal verschillende verhaaltjes over dadels. Iemand schreef over een dadelsoep, ooit gegeten in Tunesie. Iemand herrinnerde zich de voorliefde van haar vader voor dadels. Iemand had een hekel aan dadels en wenste dat ik chocolade had meegenomen.
Ver na middernacht deelde ik de overgebleven dadels uit aan mijn medecolumnisten in de bar. Jelmer Steenhuis en Frits Abrahams aten er met smaak van. Youp van t Hek sloeg beleefd af.
In onze westerse landen zijn
In onze westerse landen zijn wij natuurlijk gewend om voordelen van het eten van fruit en vruchten aan te prijzen. Maar wij concentreren dit meestal op fruit en vruchten, dichtbij in onze omgeving.
Maar de dadel is één van de prachtigste brengers van veel energie. Door combinatie met allerlei noten en vruchten, creëert men compotes die ver boven onze smaakbeleving uitstijgen.
Daarbij zijn ze nog zo supergezond. Eten dus!
Een dadel,aangeboden als een
Een dadel,aangeboden als een bonbon:in een koket wit geplisseerd papiertje.
Zou dat nou net zo smakelijk zijn als een chocolaatje van dit formaat?
Ik ben bang van niet. Dadels smaken naar niks, gortdroog en een klap in je gezicht. Gelukkig werd me erbij verteld dat het hier niet om iets lekkers ging en heb ik het proeven wijselijk achterwege gelaten.
Deze tekst is 1 van de 15.
Deze tekst is 1 van de 15. Toevallig aan de tafel bij Janneke terechtgekomen. Geen spijt van, het was leuk en leerzaam.
Helaas ziet de dadel er niet uit. Een rimpelig ding in een papieren cup. Het blijkt een zachtzoete vrucht te zijn met een fijne smaak. Wat heb ik toch een hekel aan pitten. De dadel vraagt om aangevuld te worden. Dan wordt het echt een feest.
De vrucht van de woestijn. Ik
De vrucht van de woestijn. Ik moet bij het eten van een dadel altijd denken aan Wilfred Thesinger schrijven van Arabian Sands. De schrijver trekt in de jaren 50 jaren met Arabische nomaden door de woestijn. Hij pretendeert niet Arabier te zijn maar leeft met hen,rijdt mijlen lang door de woestijn, slaapt bij putten en eet dadels. Soms vers, vaak gedroogd en ellendig maar altijd als voedingsmiddel. Hier eten we dadels slechts voor de lol
Nieuwe reactie inzenden