oktober 2013

Cactusvijgen, en een truc om ze pijnloos te schillen

Mijn buurman bracht cactusvijgen mee uit de tuin van zijn Spaanse huis. Prachtige paarse vruchten, die door de zon door en door gerijpt waren. Cactusvijgen zijn erg lekker, maar het zijn ook rotdingen. Hun velletje zit vol stekelige weerhaakjes die, wanneer je ze  beetpakt, aan je handen gaan zitten en vreselijk irriteren. Maar daar is dus een truukje voor, zo leerde ik van de buurman (die de vijgen uiteraard met handschoenen aan had geplukt). Je klemt een vrucht tussen een vleestang en boent ze flink af met een afwasborstel onder stromend water. Daarna kun je ze met je vingers beetpakken. Met een klein mesje trek je nu makkelijk de schil eraf, zo ongeveer als bij stevige pruimen. 

Chiemsee

Badplaatsen buiten het seizoen, ze hebben wel wat. Zo brachten de Hongerige Man en ik onlangs een paar dagen door aan de Chiemsee. Het was vroeg in oktober. Het regende. Op een ochtend sneeuwde het zelfs. De bootjes in het haventje Gstadt lagen er doelloos en duidelijk gedeprimeerd bij. De straten waren zo goed als leeg. Laat ik het zo zeggen: niemand die er niets te zoeken had bevond zich op dat moment op deze plek. Behalve De wij dus, en dat was nu juist het prettige.

Tofu, paksoi, zwarte bonen en flink veel peper

Gisteren stond dit recept uit I groente in nrc.next en NRC Handelsblad. Het is een van mijn persoonlijke favorieten uit het boek, vanwege de hartige, peperige en zoutige smaken, maar ook vanwege de knapperigheid van de tofu tegenover het zijdeachtige mondgevoel van de paksoi. Fotografe Annemarie Sabelis maakte een prachtige serie over het gerecht, maar in het boek was slechts ruimte voor 4 van die foto's. Daarom hier alsnog: tofu, paksoi, zwarte bonen en flink veel peper, stap voor stap.

Marcella Hazan

Het heeft iets geruststellends te weten dat zelfs de beste koks ter wereld ooit nog geen ei konden bakken. Toen Marcella Hazan in 1955 trouwde, haar vaderland Italië verliet en met haar kersverse echtgenoot naar Amerika verhuisde, was ze zogezegd een maagd in de keuken. Met een moeder, een vader en twee grootmoeders die kookten, had ze eenvoudigweg nog nooit de noodzaak gevoeld zelf een pan op het vuur te zetten.

I ♥ groente, the making of

Morgen is het zover, dan verschijnt mijn nieuwe boek I ♥ groente. Dat is altijd een spannend moment. Maanden hebben we er heel hard aan gewerkt. Willemijn Visser van uitgeverij Nieuw Amsterdam, die het hele proces heeft begeleid. Fotografe Annemarie Sabelis, die de foto's maakte. Mijn vader, Jack Vreugdenhil, die groentetekeningetjes maakte. Vormgeefster Sophi Deinum, die alles bij elkaar bracht. En ikzelf natuurlijk. Een boek maken is een van de leukste dingen om te doen. Ik heb genoten van elke stap in het maakproces. Van het verzinnen van de titel tot en met het uitzoeken van de serviezen en het koken voor de foto's. En nu kunnen we niet anders doen dan afwachten. Wat vindt iedereen ervan? 

In afwachting van het eindresultaat vandaag alvast een kleine fotoverslagje van the making of. 

Bidjma's Surinaamse krab

Bekijk video

De Kleine Banketbakker

We waren in de boekwinkel omdat mijn zonen een boek mochten uitzoeken; een jaarlijks ritueel in de Kinderboekenweek, dat jaarlijks gepaard gaat met hetzelfde geëmmer over hoe literair verantwoord het gekozene moet zijn. Eveneens jaarlijks verlaten we de winkel met vier in plaats van twee boeken. Te weten twee boeken die mijn zonen echt willen lezen en die ze dan ook meestal binnen 24 uur uit hebben. En twee boeken waarvan ik vind dat ze ze moeten lezen en die ik maanden later nog ongelezen terug vind onder een stapel Donald Ducks.