september 2013

De tomaten-vijgensoep van Moro

Soep van tomaten en vijgen klinkt niet als het meest voor de hand liggende concept, noch als het meest aantrekkelijke. Toch bestelde ik zo’n soep jaren geleden bij Moro, een van mijn favoriete restaurants in Londen. En wat op papier maar matigjes klonk – zeker voor mensen zoals ik die niet al te kien zijn op fruit in hun warme maaltijd – bleek in een kom fantastisch te werken. De soep was zoet, maar tegelijk ook hartig en had dankzij een royale dosis komijn een diepe, aardse smaak die je zelden in tomatensoep proeft.

Share your food

Veel mensen doen meer boodschappen dan ze uiteindelijk opeten. Ik ook. Maar voedsel weggooien is zo vreselijk zonde; ik voel me er althans elke keer dat ik het doe schuldig over. (En ja, ik doe het weliswaar zo weinig mogelijk, maar het gebeurt toch nog echt af en toe.) Daarom vind ik FoodSharing zo'n leuk alternatief. Of een heel simpele manier kun je je overtollige eten weggeven aan wie het maar hebben wil. Goed voor het milieu, goed voor de mensheid. 

Een professionele tortilla in 21 amateuristische foto's

Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat ik een best aardige tortilla bakte. Tot ik laatst in Spanje een tortilla kreeg voorgeschoteld die zo precies niet te vet en niet te droog was, zo zacht in het midden en krokant aan de buitenkant, zo glorieus goudbruin, kortom zo gruwelijk veel beter dan de mijne, dat ik onmiddellijk bij de maker ervan in de leer wilde.

Crema de manzana

Van een vriendin kreeg ik vorige week een tas vol appels, geplukt in de tuin van haar moeder. Of het handappels of kookappels waren wist ze niet. Zij vond ze zelf best te eten, zo uit de hand, en dat zou ik waarschijnlijk ook vinden wanneer ze uit de tuin van mijn moeder kwamen. Het idee alleen al maakt een zure appel zoet. Maar als objectieve derde vond ik ze toch een tikje te wrang. Ze hadden net even iets nodig. Warmte, suiker, een beetje TLC.

Appel-miso-muffins

Bekijk video

Salpicon van mosselen

Salpicon

Vorige week schreef ik over de oude Mercat de Boqueria in Barcelona en hoe goed je daar kunt eten. Mijn favoriete Boqueria-bar is Pinotxo. Alweer jaren geleden at ik er een van de meest memorabele gerechten in mijn leven: in intvisinkt gekookte kleine witte boontjes met gegrilde baby-inktvisjes (chipirones).

Makreel is master

Wat is makreel toch een te gekke vis. Supergezond, spotgoedkoop en zo simpel te bereiden. Dit aten wij gisterenavond: makreelfilets ingesmeerd met een drupje olijfolie, bestrooid met zeezoutvlokken, gevlijd op een bedje van venkelstengels en 3 minuten gegrild. Met homemade aioli. Need I say dat het lekker was?

Beknopte cursus eten op de Boqueria

Voor wie Barcelona bezoekt en interesse in voedsel heeft, is de Mercat de Boqueria min of meer verplichte kost. Op de eeuwenoude markt, verscholen vlak achter La Rambla, is bijna alles wat God ontworpen heeft te koop (plus nog een heleboel zaken die de mens in zijn oneindige wijsheid daaraan toe heeft gevoegd, zoals smoothies en felgekleurd snoep).