oktober 2011

Hopen op rotweer

‘Eigenlijk is comfort food het leukste food wat er is. In Comfort Food staan allemaal gerechten waar je zin in hebt, zowel om het te maken als om te eten, van Italiaanse broodsoep tot Chinese hete garnalen en van kaneelbroodjes tot clementine jelly (...). Je hoopt gewoon op rotweer waarvoor je hoognodig getroost moet worden. En anders maak je jezelf en anderen gelukkig om niet.’

Met Max aan tafel

Een jaar of twee geleden in de keuken van Max Westerman in Rio de Janeiro. We kwamen net van het strand, en Max had iedereen met wie we daar caipirinha’s dronken uitgenodigd bij hem te komen eten. Ad hoc trokken we letterlijk alles wat eetbaar leek uit keuken- en koelkast, een restje feijoade, een pot palmharten, een paar boterzachte avocado’s, en het werd zomaar per ongeluk een memorabel dineetje.

#bonenestafette

Het is al weken een dingetje op Twitter, de #bonenestafette. Nu ja, onder culitweeps dan, een clubje dat mensen dat dagelijks en onvermoeibaar met elkaar converseert wat ze eten, waar ze eten, met wie ze eten, enzovoort. Een aantal van hen, waaronder culinair journalisten Onno Kleyn en Lisette Kruyff, heeft onlangs bedacht dat het geinig zou zijn om via dit sociale netwerk de consumptie van bonen eens een zetje te geven.

Khora (Surinaamse pompoenpuree)

Dingelingeling, daar stond de buurvrouw op de stoep. Met een bordje eten. Nu staat mijn buurvrouw minstens een keer per week voor de deur met een bordje eten – ik kan echt iedereen Surinaamse buren aanbevelen – maar vandaag is het Divali, een hindoeïstische feestdag – ook wel lichtjesfeest genoemd, naar de ghee- of olielampjes die worden ontstoken om geesten te verdrijven – en daar horen speciale gerechten bij. 

Een garnaal in de familie

Afgelopen zondag overleed mijn schoonvader. Naast alle triestheid die de familie omringt, zijn er dezer dagen ook mooie momenten. Momenten waarop herinneringen worden gedeeld, geliefde grappen aangehaald en anekdotes verteld. En zo leer je als aangetrouwde dochter nog eens iets.

Hoe duid je een dadel?

'Hij is niet wat hij lijkt, dit gerimpelde oude mannetje met zijn gelooide, zondoorstoofde huid. Vanbinnen is hij iemand anders. Onder zijn papieren velletje huist een jonge vrouw. Bijt in hem en zij komt tevoorschijn, haar geur zoet en weelderig als een chiquedamesparfum, haar vlees mals als het binnenste van een meisjesdij. Ze smaakt naar duizend-en-een-nacht.'

Home cooking

Afgelopen maandag ging het hier over New York Times-journalist Mark Bittman, die onlangs in Nederland was om te schrijven over onze nationale keuken. Naast een stuk over restaurants in Amsterdam, wilde hij ook aandacht besteden aan Dutch home cooking. Kom maar naar Den Haag, schreef ik hem. En dat deed hij.

Over schouders en slagers

“Dat ziet er niet best uit,” zei de orthopeed vanmiddag terwijl hij op zijn beeldscherm een serie tamelijk lugubere MRI-foto’s van mijn schouder bekeek. “Ik zou u eigenlijk moeten opereren, maar dat wordt wel een lastige klus.” “Nou, laten we daar dan eerst nog maar eens een nachtje over slapen,” haastte ik me te antwoorden. Weliswaar hangt mijn rechterarm er sinds ik vorig jaar kerst van de trap donderde er een beetje voor spek en bonen bij, maar erg genoeg om zo’n snijgeile schouderslager eraan te laten pielen vind ik het bij lange na niet. 

Dutch food

In Italië eet je Italiaans. In Turkije Turks. In China eet je Chinees en in Mongolië moet het gek lopen wil je iets anders dan Mongools eten. Maar wat eet je in Nederland? Waar neem je je buitenlandse vrienden mee naar toe wanneer je ze kennis wilt laten maken met onze eigen gestampte pot?

Frangelico friands

Vandaag en komende week mag ik Roos Ouwehand vervangen op deze plek. Natuurlijk doe ik dat graag. De vraag is alleen: valt Roos wel te vervangen? In het afgelopen jaar heeft ze zich in deze krant ontpopt tot de godin van het gebak.