Vandaag kookte ik hutspot. En niet zomaar hutspot, maar hutspot voor een foto in New York Times Magazine (zie hier waarom.) Dat maakt nogal een verschil. Want je kunt veel zeggen van hutspot, dat het eerlijke Hollandse kost is en dat het, mits goed bereid, ontzettend lekker en bovendien comfy is, maar niet dat het een erg fotogeniek gerecht is. Een goede hutspot is zo nat dat hij spontaan van de lepel loopt. Iets te nonchalant op een bord gekwakt, onhandig belicht of uit een foute hoek genomen en...  nou ja, vul zelf maar in waar het dan op gaat lijken.

Ontbijt is het Nieuwe Diner. Dan weet u dat. Zelf bleek ik ook hopeloos achter te lopen. Toen culinair trendwatcher Marjan Ippel er vorige week over schreef op talkinfood.com, had ik nota bene net een dinertje gegeven. Fout! Zo 2011. Het schaamrood staat me nog op de kaken. 

Is het gierigheid? Laksheid? Blindheid? Zo zag een gemiddelde theedoek in mijn keuken eruit. Waarom kocht ik niet eerder nieuwe? Ik heb geen idee, behalve misschien dat ik me – en ik weet dat dit best raar klinkt – nogal hecht aan theedoeken.